Αγαπητέ Δρ. Harder,

Είμαι μέλος της APRO και αντιπρόσωπος για την Ελλάδα εδώ και περίπου δέκα χρόνια, όμως για αρκετό καιρό δεν είχα επικοινωνία, για λόγους που είναι δύσκολο να εξηγήσω. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου δεν ήμουν αδρανής στη χώρα μου και ελπίζω ότι πρόσθεσα μερικά ακόμη ελληνικά μέλη στην APRO. Παράλληλα, έχω εκδώσει πέντε βιβλία πάνω στο θέμα. Το πρώτο ετοιμάζεται ήδη για την 6η έκδοσή του, ενώ τα επόμενα έχουν φτάσει στη 2η και 3η έκδοση.

Ένας από τους λόγους της μακρόχρονης σιωπής μου σχετίζεται με το είδος της έρευνας που διεξάγω. Δεν μπορώ να το εξηγήσω εύκολα, γιατί είναι αρκετά περίπλοκο, αλλά η βασική ιδέα ήταν να αναζητήσω πληροφορίες όχι μόνο ανάμεσα σε απλούς μάρτυρες αν και δεν απορρίπτω ούτε αυτή την προσέγγιση αλλά εκεί όπου υποτίθεται ότι η γνώση είναι καλύτερα οργανωμένη και πιο αξιόπιστη, δηλαδή σε κυβερνητικά και στρατιωτικά κανάλια.

Δεν μπορώ να περιγράψω το χάος στο οποίο βρέθηκα χωρίς να μετατρέψω αυτή την επιστολή σε ολόκληρο βιβλίο, και δεν σκοπεύω να το κάνω. Υπάρχουν όμως μερικά συγκεκριμένα προβλήματα που θέλω να συζητήσω και να ζητήσω τη συμβουλή σας. Θα προσπαθήσω να είμαι σύντομος.

Πρώτη υπόθεση και πρόβλημα

Στις 23 Σεπτεμβρίου 1976, ένα αεροσκάφος της Ελληνικής Πολεμικής Αεροπορίας απογειώθηκε σε καταδίωξη δύο UFO από βάση στην Πελοπόννησο. Τα UFO διατηρούσαν απόσταση περίπου 3 μιλίων πριν επιταχύνουν και εξαφανιστούν. Στις 25 Σεπτεμβρίου 1976, δύο μαχητικά της ΠΑ καταδίωξαν ένα ακόμη UFO στη βόρεια Ελλάδα, από βάση έξω από τη Θεσσαλονίκη. Οι πιλότοι ήταν ένας σμηναγός και ένας ταγματάρχης. Ο σμηναγός ήταν ο ίδιος που είχε καταδιώξει τα προηγούμενα UFO στην Πελοπόννησο, δύο ημέρες νωρίτερα. Και αυτή η καταδίωξη ήταν και πάλι μάταιη. Λίγα μίλια έξω από τη βάση, τα δύο αεροσκάφη συνετρίβησαν. Ο σμηναγός σκοτώθηκε, ενώ ο ταγματάρχης χρησιμοποίησε το αλεξίπτωτό του και σώθηκε. Τα παρακάτω προέρχονται από την επίσημη έρευνα και η πηγή είναι αξιωματικός της Αεροπορίας, ένας από τους πρώτους που έφτασαν στο σημείο:

Tα δύο αεροσκάφη επέστρεφαν για προσγείωση αργά τη νύχτα. Πετούσαν σε ύψος 300 ποδιών (περίπου 90 μέτρα) ανάμεσα σε ορεινές ράχες. Ο ένας πιλότος δεν αντιλήφθηκε το πίσω φως του άλλου και μια ελαφρά κίνηση της πτέρυγάς του ήταν αρκετή για να ξηλώσει το πιλοτήριο του άλλου αεροσκάφους. Τα δύο μαχητικά συγκρούστηκαν και ο σμηναγός σκοτώθηκε ακαριαία. Ο ταγματάρχης πρόλαβε να εγκαταλείψει και να σωθεί. Λίγες ημέρες αργότερα προήχθη (δεν γνωρίζω τον λόγο). Ωστόσο, αρνήθηκε την προαγωγή και ζήτησε μετάθεση. Έπειτα χάθηκαν τα ίχνη του.

Αν και αυτή ήταν η επίσημη εξήγηση, το ατύχημα δεν δημοσιοποιήθηκε ποτέ και δεν έφτασε στον Τύπο. Όλες οι πληροφορίες προέρχονται από άλλα κανάλια. Όπως ίσως έχετε παρατηρήσει, η επίσημη εξήγηση ακούγεται ψευδής. Τα αεροσκάφη δεν πετούν «με το μάτι» τη νύχτα στα 300 πόδια μέσα σε φαράγγι, και ο δεύτερος πιλότος δεν θα μπορούσε να εγκαταλείψει μετά από σύγκρουση σε τέτοιο ύψος. Διορθώστε με αν κάνω λάθος.

Aργότερα, προσκλήθηκα να δώσω διάλεξη για ελληνικές υποθέσεις και τότε εμφανίστηκαν δύο κύριοι που συστήθηκαν. Ήταν από την Αμερικανική Πρεσβεία και είχαν ζητηθεί από την Κεντρική Υπηρεσία Πληροφοριών της Ελλάδας για να λειτουργήσουν ως παρατηρητές. Θύμωσα αρκετά και εξήγησα δημόσια όλη την υπόθεση, προσέχοντας να μην αναφέρω ότι συνέβη στην Ελλάδα όμως όλοι το κατάλαβαν. Ανέφερα και άλλες παρόμοιες περιπτώσεις και προειδοποίησα τις αρχές να βγουν στο φως, αλλιώς… αυτό ήταν το νόημα. Ακολούθησε αναστάτωση, αλλά ας το αφήσουμε εδώ.

Tο ερώτημα τώρα είναι το εξής: Έχω στην κατοχή μου, πέρα από ονόματα και άλλες λεπτομέρειες, αρκετά τμήματα από τα συντριμμένα αεροσκάφη. Ο μόνος διαθέσιμος μετρητής Geiger είχε χαλασμένο σωλήνα και δεν μπορέσαμε να τον αντικαταστήσουμε. Έτσι ελέγξαμε τα μεταλλικά κομμάτια με πρωτόγονο τρόπο, χρησιμοποιώντας φιλμ ακτίνων X. Τα πρώτα φιλμ με έκθεση 36 και 48 ωρών βγήκαν μαύρα θετικό αποτέλεσμα. Ένα φιλμ με έκθεση μίας εβδομάδας βγήκε άθικτο, διαφανές αρνητικό αποτέλεσμα. Νέα φιλμ με διπλά φύλλα (ειδικά φιλμ ελέγχου) βγήκαν ξανά θετικά. Θετικά ήταν επίσης όλα τα δείγματα που είχαμε θάψει για 36 ώρες στο σημείο της συντριβής.

Και τώρα τι;

Δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτε περισσότερο χωρίς να βγούμε δημόσια, και εμείς (έχω φίλους που συνεργάζονται μαζί μου, γι’ αυτό λέω «εμείς») δεν μπορούμε να το κάνουμε, αφού οι αρχές δεν έχουν πει τίποτε για τη συντριβή. Σύμφωνα με τον νόμο, βρισκόμαστε ήδη σε επικίνδυνη θέση. Από την άλλη, είμαι αρκετά γνωστός στη χώρα μου και είναι δύσκολο να με αγγίξουν χωρίς να επιδεινώσουν τα πράγματα.

Mπορείτε να προτείνετε κάποια λύση; Το μόνο που μπορώ να σκεφτώ είναι να αναφέρει η APRO ή κάποια ξένη πηγή την υπόθεση ως ανεπιβεβαίωτη και χωρίς ονόματα, ώστε να μπορέσουμε να πούμε ότι τη μάθαμε από άλλη χώρα και να τη φέρουμε στο φως. Νομικά, δεν μου επιτρέπεται να αποκαλύψω καμία πληροφορία στρατιωτικής φύσης. Μπορώ όμως νόμιμα να την επαναλάβω και να τη διερευνήσω αν προέρχεται από άλλη χώρα. Μπορείτε επίσης να ελέγξετε λεπτομέρειες από τον κ. Ο. Καρατζά, ερευνητή πεδίου της APRO στη Θεσσαλονίκη. Εκείνος και η ομάδα του εντόπισαν τα σημεία. Υπάρχει κάποια άλλη πρόταση; Επίσης, πιστεύετε ότι θα ήταν χρήσιμο να σας στείλουμε μεταλλικά κομμάτια για περαιτέρω έλεγχο και πώς θα μπορούσε αυτό να γίνει με ασφάλεια;

​

Δεύτερη υπόθεση και πρόβλημα

Πρόκειται για μια ακόμη πιο περίπλοκη ιστορία και παραμένω ο ίδιος μπερδεμένος. Αφορά μια συγκεκριμένη περιοχή (Πεντελικό όρος) κοντά στην Αθήνα. Ερευνούμε την υπόθεση εδώ και πάνω από δέκα χρόνια και είμαστε πιο μπερδεμένοι απ’ ό,τι στην αρχή. Υπάρχουν δύο εστίες. Η μία είναι ένα σπήλαιο και η γύρω περιοχή του. Η άλλη είναι ένας κοντινός δρόμος με «αρνητική» βαρύτητα. Τα αυτοκίνητα κινούνται ευκολότερα ανηφορικά παρά κατηφορικά και το πεδίο δεν είναι ηλεκτρομαγνητικό. Ένας ειδικός προσπάθησε να μετρήσει την κλίση τόσο με συμβατικά όσο και με ηλεκτρονικά όργανα (μέσω υπολογιστή) και βρήκε μια ανεξήγητη απόκλιση 8 πόδια σε μέτρηση 300 ποδιών. Και τα δύο σημεία παρουσιάζουν ασυνήθιστη δραστηριότητα εμφανίσεων, συμπεριλαμβανομένων οχημάτων και όντων, από πολλούς διαφορετικούς και αξιόπιστους μάρτυρες, μέσα στα χρόνια.

Tο πρόβλημα ξεκίνησε πέρυσι, όταν βοηθήσαμε μια τηλεοπτική εταιρεία να δημιουργήσει μια σειρά για UFO και τη συγκεκριμένη περιοχή. Η σειρά λογοκρίθηκε και η περιοχή του σπηλαίου έκλεισε για το κοινό. Μεγάλα χωματουργικά μηχανήματα μπήκαν μέσα και άρχισαν εργασίες. Τοποθετήθηκαν φρουροί που εμπόδιζαν την προσέγγιση, αλλά ήταν πολίτες και δεν εξηγούσαν τι έκαναν και με ποια εξουσιοδότηση. Tο παράξενο ήταν ότι το σπήλαιο ήταν επίσης σημαντικός αρχαιολογικός χώρος και απαγορευόταν αυστηρά οποιαδήποτε ανασκαφή. Αυτοί οι άνθρωποι χρησιμοποιούσαν μπουλντόζες και δυναμίτη μέσα στο σπήλαιο. Ανέσυραν μαρμάρινα ευρήματα τα οποία καταστράφηκαν. Έχουμε φωτογραφίες για να το αποδείξουμε.

Aναφέραμε το γεγονός στις αρχές ως παράνομη ανασκαφή. Αρχικά ανησύχησαν (στο Υπουργείο Πολιτισμού και Επιστημών), αλλά όταν το εξέτασαν μας είπαν να τα ξεχάσουμε όλα. Η εντολή ήρθε «από ψηλά». Η αστυνομία έδωσε ακριβώς την ίδια απάντηση και προσπάθησε μάλιστα να εκφοβίσει κάποιους από εμάς. Πήγα τότε στον Τύπο. Πριν δημοσιεύσει οτιδήποτε, ο δημοσιογράφος ρώτησε για το «Πεντάγωνο». Η απάντηση ήταν όχι, δεν έχει καμία σχέση, δεν είναι στρατιωτική υπόθεση.

Λοιπόν, αυτό ήταν αρκετά σαφές ως άδεια και, τελικά, δεν ήταν νομικά υποχρεωτικό. Το άρθρο που δημοσιεύτηκε ήταν εντελώς ανακριβές, δεν είχε σχέση με τα λόγια μου, αλλά ήταν εξαιρετικά προκλητικό. Πλήθη κόσμου κατέκλυσαν την περιοχή και οι εργασίες σταμάτησαν. Λίγες μέρες αργότερα, ο δημοσιογράφος κλήθηκε στο Πεντάγωνο. Τώρα πλέον ήταν στρατιωτικό θέμα και άκρως απόρρητο. Το κοινό έπρεπε να κρατηθεί μακριά με κάθε μέσο. Eμένα δεν με ενόχλησαν. Ένας συνταγματάρχης με είχε επισκεφθεί λίγες ημέρες νωρίτερα για άλλη υπόθεση UFO και τον είχα προειδοποιήσει τι θα έκανα αν προσπαθούσαν να με σταματήσουν. H υπόθεση έγινε γνωστή σε πολλές ευρωπαϊκές χώρες και ακόμη και ο von Däniken ήρθε να με συναντήσει και να ζητήσει λεπτομέρειες. Τα πράγματα ξέφευγαν και έπρεπε να σταματήσω πριν προχωρήσω πολύ.

Όλη αυτή η ιστορία είναι ένα μυστήριο. Με προσέγγισαν αξιωματικοί ενόπλων δυνάμεων και ακόμη και από την αμερικανική βάση της USAF εδώ, αλλά φαίνεται ότι είτε ήθελαν να μάθουν από εμένα αντί να με ενημερώσουν, είτε φοβούνταν και δεν ήθελαν να μιλήσουν καθαρά. Επίσης, δέχθηκα μια πολύ παράξενη πρόταση από ανώτατο αξιωματούχο μιας από τις υπηρεσίες του Αμερικανικού Ναυτικού στην Αθήνα: να μου παρασχεθεί οτιδήποτε χρήσιμο για την έρευνά μου έως δύο μέτρα μήκος, μέσω διπλωματικού ταχυδρομείου. Και μετά εξαφανίστηκε και τα γραφεία τους έκλεισαν. Τα γραφεία βρίσκονταν στον Πύργο Αθηνών, το μεγαλύτερο κτίριό μας, αλλά προτιμώ να μην γίνω πιο συγκεκριμένος σε μια επιστολή.

Υπάρχουν πολλές ακόμη λεπτομέρειες, αλλά η επιστολή ήδη γίνεται βιβλίο. Tο ερώτημα λοιπόν είναι το εξής: σκέφτομαι μια ανοιχτή, δημόσια επίθεση. Έχετε κάποια συμβουλή για τα πρώτα βήματα; Ο Τύπος δεν μπορεί να βοηθήσει ιδιαίτερα. Νοιάζονται μόνο για πολιτικούς και διαστρεβλώνουν τα πάντα, το γνωρίζω πολύ καλά. Μην κρίνετε τον δικό μας Τύπο με τα δικά σας μέτρα. Εδώ δεν υπάρχουν μέτρα. Παρεμπιπτόντως, ο δικηγόρος μου με ενημέρωσε ότι δεν μπορεί να πει τι είναι νόμιμο ή παράνομο όταν εμπλέκεται ο στρατός.

Aυτά προς το παρόν. Ξέρω ότι όλα φαίνονται μπερδεμένα και είναι αλλά τα πράγματα είναι καλύτερα απ’ όσο δείχνουν. Μακάρι να έγραφα στα ελληνικά θα ήταν πολύ πιο εύκολο να εκφραστώ. Σε κάθε περίπτωση, σας ευχαριστώ για τον χρόνο και για όλα. Θα εκτιμούσα κάθε συμβουλή σας.


Με εκτίμηση,
Γιώργος Ν. Μπαλάνος

Υ.Γ..

Υ.Γ.: Αυτή είναι η διεύθυνση του νέου μου γραφείου. Η παλιά που χρησιμοποιεί η APRO εξακολουθεί να ισχύει.