Επιστημονικαί Υποθέσεις

 

Το πρώτο βασικό ερώτημα για κάποιον που θα αποπειραθεί να ερευνήσει το θέμα των ΑΤΙΑ είναι ο τόπος προελεύσεως αυτών των αντικειμένων. Οι ρομποτικοί εξερευνητές πλανητών που σάρωσαν το ηλιακό μας σύστημα στις δεκαετίες του 1960 και 1970 δεν βρήκαν ίχνος ζωής, ούτε καν πιθανά περιβάλλοντα που να υποστηρίζουν ζωή. Το πιο περιπετειώδες πείραμα της εξωβιολογίας – όταν το Mars Viking Lander του 1976 προσπάθησε να βρει βιολογική δραστηριότητα στο έδαφος του Άρη – απέδωσε αποθαρρυντικά αποτελέσματα. Με εξαίρεση τη Γη, το ηλιακό σύστημα, οι κολοσσιαίες αποστάσεις που εμπλέκονταν, την καθιστούσαν απλώς απρόσιτη, και σε κάθε περίπτωση κανείς δεν ήξερε με βεβαιότητα αν άλλα αστέρια είχαν πλανήτες, πόσο μάλλον ζωντανούς πλανήτες.

 

Και το άρθρο συνεχίζει:

 

«Το μεγάλον τούτο ερωτηματικόν έχει απασχολήσει και απασχολεί σοβαρώς την σκέψιν πολυαρίθμων ερευνητών, σχεδόν παντός κλάδου της επιστήμης, διότι, ως προηγουμένως είδομεν, σημαντικόν ρόλον διαδραματίζει ήδη η Αρχαιολογία, εν πολλοίς δε και η Θεολογία, καίτοι εκ πρώτης όψεως το αντικείμενον εμφανίζεται ως αστρονομικού ενδιαφέροντος. Η αντιμετώπισης του ανωτέρω τεθέντος ερωτήματος προϋποθέτει την κατά το πλείστον θεωρητικήν διερεύνησιν του πέριξ της Γης χώρου διά την διαπίστωσιν υπάρξεως ουρανίων σωμάτων καταλλήλων ως φορέων ζωής του γνωστού εις ημάς τύπου.»

 

Όμως:

 

«…δεν πρέπει να αποκλεισθή ασυζητητί και το ενδεχόμενον προελεύσεως των Ιπταμένων Δίσκων εκ Περιοχών εκτός του γαλαξίου, ήτοι εξ αποστάσεων της τάξεως των εκατομμυρίων ετών φωτός. Επί του παρόντος όμως, αι ανθρώπιναι γνώσεις δεν επιτρέπουν την σύλληψιν τοιαύτης υποθέσεως, ως μη δυναμένης να εξηγηθή δια της συγχρόνου επιστήμης.»

 

Και όπως είναι επόμενο η κουβέντα πηγαίνει στην ταχύτητα η οποία πρέπει να είναι μεγαλύτερη από αυτή του φωτός:

 

«Αποδοχή τοιαύτης υποθέσεως προϋποθέτει την ύπαρξιν ταχυτήτων μεγαλυτέρων της του φωτός, την οποίαν ημείς παραδεχόμεθα ως την μεγίστην και σταθεράν. Ως είναι φυσικόν, εάν αποδεχθώμεν ότι οι Ιπτάμενοι Δίσκοι αποτελούν κατασκευάσματα λογικών όντων προερχομένων από τας προαναφερθείσας ιλιγγιώδεις αποστάσεις, αυτομάτως καθιστούν αναγκαίαν την αποδοχή ότι τα όντα ταύτα πρέπει να κέκτηνται επιστημονικών και τεχνολογικών εφοδιών, κατά πολύ υπερβαινόντων και την πλέον τολμηράν σημερινήν ανθρωπίνην φαντασίαν».

 

Το δεύτερο ερώτημα, και αυτό με τις λιγότερες διαφωνίες έχει να κάνει με το σχήμα τον αντικειμένων αλλά και το υλικό κατασκευής. Οι περιγραφές κυμαίνονται από κλασικούς δίσκους μέχρι περίπλοκες γεωμετρικές μορφές. Οι πιο συχνά αναφερόμενες μορφές περιλαμβάνουν Ιπτάμενους Δίσκους (Flying Saucer), σχήμα Πούρου/Κυλινδρικό (Cigar – shaped), Τριγωνικό (Triangular UFOs), Σφαίρες (Spheres), Μπούμερανγκ (Boomerang), Μέδουσα (Jellyfish UAP).

 

Σύμφωνα με το άρθρο:

 

Εφ’ όσον αποδεχθώμεν το σχήμα του δίσκου ως το πιθανώτερον, αντιμετωπίζομεν το πρόβλημα του υλικού κατασκευής, διότι τα αντικείμενα αυτά, ως ορατά, θα πρέπει να έχουν υλικήν υπόστασιν. Ούτω, δημιουργούνται ερωτηματικά αναφορικώς με το μέταλλον ή άλλην τινά ουσίαν από την οποίαν θα έχουν κατασκευασθή το σκάφος και τα εξαρτήματα του. Πρώτη και βασική προϋπόθεσις θα πρέπει να είναι η ασύλληπτος δια τα ανθρώπινα δεδομένα αντοχή του μετάλλου εις θερμοκρασίαν και εις ραδιενέργειαν. Κατά την διάρκειαν ταξιδίου του είδους αυτού, το σκάφος θα πρέπει να προφυλάσση το πλήρωμα από μεταπτώσεις θερμοκρασιών της τάξεως πολλών χιλιάδων βαθμών. Πέρα των υψηλών θερμοκρασιών θα πρέπει να αντιμετωπισθούν και αι τεράστιαι ποσότητες ραδιενέργειας τας οποίας θα δέχεται το διαστημόπλοιον».

 

Ο πραγματικός κίνδυνος για τις αποστολές στο βαθύ διάστημα πέραν της προστασίας των μαγνητικών ασπίδων της Γης προέρχεται από την «γαλαξιακή κοσμική ακτινοβολία». Αποτελείται από σωματίδια υψηλής ενέργειας (90% πρωτόνια, 9% σωμάτια άλφα) που προέρχονται εκτός του ηλιακού συστήματος, κυρίως από το γαλαξία μας. Παράγονται κυρίως από αστρικά φαινόμενα, όπως Supernova από τα βάθη του γαλαξία. Η ένταση τους κοντά στην Γη μεταβάλλεται ανάλογα με την ηλιακή δραστηριότητα. Κατά την ελάχιστη ηλιακή δραστηριότητα, η ένταση της γαλαξιακής ακτινοβολίας φτάνει σε επίπεδα ρεκόρ, καθώς το μαγνητικό πεδίο του Ήλιου εξασθενεί. Γι αυτό και αποτελούν κίνδυνο ακτινοβολίας για τα πληρώματα των αεροσκαφών (σε μεγάλα υψόμετρα), και φυσικά τους αστροναύτες, απαιτώντας μέτρα ακτινοπροστασίας:

 

«Αι σημεριναί περί χημείας γνώσεις δεν μας επιτρέπουν να υποθέσωμεν την σύστασιν του κελύφους ενός τοιούτου διαστημοπλοίου, εφ’ όσον από την άλλην πλευράν παραδεχόμεθα ότι τα εις ημάς γνωστά στοιχεία απαρτίζουν κατ’ επέκτασιν και το ορατόν σύμπαν. Ταχύτητες μεγαλύτεραι της του φωτός ανατρέπουν τας περί δομής της ύλης.» «…η επιστήμη σήμερον δεν έχει αποκρυσταλλώσει αντίληψιν σαφή περί ύλης, διότι αφ’ ενός μεν τα διατιθέμενα μέσα είναι ανεπαρκή από καθαρώς τεχνικής πλευράς, αφ’ ετέρου δε η έκτασις του αγνώστου είναι τόσον καταθλιπτική δια τας ανθρωπίνας δυνάμεις ώστε να μη δύναται να διατυπωθούν ούτε απλαί εικασίαι επί του θέματος. Κατά συνέπειαν, βλέπομεν ότι, και δια την εξιχνίασιν του υλικού κατασκευής των Ιπταμένων Δίσκων, δεν επαρκούν αι σήμερον υφιστάμεναι γνώσεις.»

 

Το τρίτο ερώτημα του άρθρου αφορά τη λειτουργία του συστήματος προώθησης των Ιπταμένων Δίσκων και τις μεθόδους που χρησιμοποιούν οι εξωγήινοι για να πραγματοποιήσουν τα διαστημικά τους ταξίδια. Αποτελεί αντικείμενο έντονων εικασιών, θεωριών συνωμοσίας και ανεπίσημων ερευνών, καθώς οι επιδόσεις τους (απότομες επιταχύνσεις, ελιγμοί 90 μοιρών, έλλειψη ηχητικού «μπουμ») ξεπερνούν τη γνωστή αεροναυπηγική τεχνολογία. Μερικές από τις βασικές θεωρητικές προσεγγίσεις για τη λειτουργία τους περιλαμβάνουν: Συστήματα Αντιβαρύτητας και Χειρισμού Χωροχρόνου (Gravity Bending): Η πιο διαδεδομένη θεωρία υποστηρίζει ότι τα ΑΤΙΑ παράγουν ένα τεχνητό βαρυτικό πεδίο, κάμπτοντας τον χωροχρόνο γύρω τους. Αυτό τους επιτρέπει να «γλιστρούν» μέσα στον χώρο χωρίς να επηρεάζονται από την αδράνεια, εξηγώντας τους απότομους ελιγμούς. Ηλεκτρομαγνητική πρόωση (Field Propulsion): Ορισμένοι ερευνητές, όπως ο Bob Lazar, ισχυρίζονται ότι τα σκάφη χρησιμοποιούν ισχυρά ηλεκτρομαγνητικά πεδία για να δημιουργήσουν βαρυτικά κύματα.

 

• Χρησιμοποιώντας ένα σταθερό ισότοπο (π.χ. Στοιχείο 115), θεωρείται ότι παράγουν ενέργεια που επιτρέπει τη χειραγώγηση της βαρύτητας.

• Πρόωση μέσω Στρεβλώσεων (Warp Drives): Θεωρείται ότι τα σκάφη «διπλώνουν» τον χώρο μεταξύ δύο σημείων, μετακινούμενα από το σημείο Α στο Β χωρίς πραγματικά να διανύουν την ενδιάμεση απόσταση, επιτρέποντας υπερφωτεινές ταχύτητες.

• Σύστημα Αντίστροφης μηχανικής (Reverse Engineering): Σύμφωνα με μαρτυρίες (όπως του Bob Lazar), τα ΑΤΙΑ χρησιμοποιούν έναν «αντιδραστήρα» (ένα αντικείμενο σε μέγεθος μπάλας) που λειτουργεί ως πηγή ενέργειας και βαρυτικός ενισχυτής.

• Θωράκιση πλάσματος (Plasma-based Shielding): Αναφορές για φωτεινές σφαίρες ή ιονισμένα κελύφη γύρω από αντικείμενα υποδηλώνουν τη χρήση ηλεκτρομαγνητικών πεδίων που μειώνουν την τριβή της ατμόσφαιρας και παρέχουν stealth ικανότητες.

​

Αναφορά όμως γίνετε και στην αντιύλη. Για το θέμα της αντιύλης, ο αείμνηστος καθηγητής Aστρονομίας του Πανεπιστημίου Αθηνών Δημήτριος Kωτσάκης έγραφε σε άρθρο του το 1963:

 

«O κόσμος της αντιύλης θα πρέπει να έχει τα κύρια χαρακτηριστικά γνωρίσματα του δικού μας κόσμου. Αν υπάρχουν λογικά όντα, υλικώς θα αποτελούνται από αντιύλη, η μορφή όμως του κόσμου και η έρευνα της από αυτά θα ακολουθεί την πορεία την οποία ακολουθούν οι πειραματικοί και θεωρητικοί επιστήμονες του δικού μας κόσμου, εφόσον θα βρίσκονται στο αυτό σημείο προόδου και πολιτισμού».

 

Και ο Δ. Ματσούκας εξηγεί:

 

«Δεν θα ήτο υπερβολή αν εγίνετο σύγκρισις με την απόδοσιν του ηλίου από πλευράς ενεργείας, καθ’ όσον η πηγή αυτή είναι σχετικώς γνωστή. Δεν αποκλείεται να απαιτήται ενέργεια και κατά πολύ υπερτέρα της ηλιακής δια την αποδοχήν συνθηκών δυναμικού ικανού να πραγματοποιή ταξίδια του είδους αυτού. Ως είναι φυσικόν, η τεράστια αυτή ενέργεια θα πρέπει να έχη χαλιναγωγηθή τελείως και κατά τρόπον επιτρέποντα την πλήρη και κατά βούλησιν εκμετάλλευσιν της. Σωμφώνως προς τας ανθρωπίνας γνώσεις, καταλληλότερος εν προκειμένω θεωρείται ο κινητήρ ο λειτουργών δι’ αντιύλης.» «Άγνωστος εκ παραλλήλου παραμένει η συμπεριφορά ή η εξέλιξις των διαφόρων πυρηνικών αντιδράσεων υπό συνθήκας τοιούτου ανορθοδόξου δια την σημερινήν Φυσικήν και Χημείαν ταξιδίου. Τα πράγματα βεβαίως περιπλέκονται αφαντάστως εάν αποδεχθώμεν ταχύτητα πλεύσεως μεγαλυτέραν της του φωτός. Η σύλληψις, σχεδίασις και κατασκευή τοιούτου είδους κινητήρος ευρίσκεται και πάλιν εκτός ανθρωπίνων δυνατοτήτων.»

 

Ένα άλλο θέμα που απασχόλησε τους ερευνητές κυρίως την δεκαετία του 1960 ήταν οι αναφορές για διακοπές ρεύματος που σχετίζονταν με την εμφάνιση ΑΤΙΑ. Αποτελούν ένα επαναλαμβανόμενο μοτίβο στην ιστορία της ουφολογίας, με πολλά περιστατικά να καταγράφονται από μάρτυρες, στρατιωτικούς, και υπαλλήλους εταιριών ενέργειας. Στα πλαίσια σεμιναρίου που διοργάνωσε η Ελληνική Αστροναυτική Εταιρεία με θέμα την ύπαρξη ή όχι των ιπτάμενων δίσκων το Φεβρουάριο του 1967, ο καθηγητής του Εθνικού Μετσόβιου Πολυτεχνείου Παύλος Σαντορίνης στη διάλεξη του ανέφερε: «Στους φυσικούς όλου του κόσμου ήταν ανέκαθεν γνωστό παρά τις απεγνωσμένες προσπάθειες διαψεύσεως ή γελοιοποιήσεως εκ μέρους των αρμόδιων αρχών, όχι μόνο ότι τα εξωγήινα αυτά αντικείμενα πράγματι επισκέπτονται και μάλιστα σε ομάδες την γη αλλά γνώριζαν ακόμη ότι η εμφάνιση τους συνοδευόταν πέραν ορισμένων χαρακτηριστικών εκδηλώσεων και από φαινόμενα ηλεκτρομαγνητικής φύσεως όπως το σταμάτημα αυτοκινήτων, της λειτουργίας ηλεκτρικών συσκευών κτλ». Με αφορμή αυτές τις πληροφορίες το άρθρο του Ταγματάρχη αναφέρει πως:

 

«Άλλοι παρατηρηταί αναφέρουν ότι οι Ιπτάμενοι Δίσκοι κατά προτίμησιν επικάθηνται αγωγών υψηλής τάσεως, προφανώς δια φόρτισιν είδους τινός συσσωρευτών, προκαλούντες αναστατώσεις εις την παροχήν ηλεκτρικής ενεργείας. Αι ανωτέρω πληροφορίαι δέον μετ’ επιφυλάξεως να γίνωνται δεκταί, διότι η ερμηνεία των αποδίδει κατά πολύ υποδεεστέρας ικανότητας των όσων πραγματικώς απαιτούνται εις κατασκευάσματα όντων ασυγκρίτως υπερτέρων του ανθρώπου».

 

Ένα βασικό ερώτημα που ζητά απάντηση, είναι κατά πόσο η γλώσσα είναι «καθολική» όχι απλώς στη Γη αλλά στο σύμπαν. Με άλλα λόγια, αν η γλώσσα έχει μια εγγενή δομή, που θα έχει αναπαραχθεί και σε εξωγήινους πολιτισμούς. Αν υπάρχουν εξωγήινοι και αν ποτέ έρθουν σε επαφή μαζί μας, ποια γλώσσα άραγε θα μιλούν (αν μιλούν) και κατά πόσο αυτή θα μοιάζει με τις ανθρώπινες, άρα θα είναι κατανοητή; Ένας ευφυής οργανισμός κάπου στον Γαλαξία, θα πρέπει να έχει αναπτύξει επικοινωνία, βασισμένη πάνω σε κοινά δομικά στοιχεία:

 

«Το θέμα της συννενοήσεως έχει απασχολήσει αρκετούς επιστήμονας, κυρίως από πλευράς θεωριας πληροφοριών. Εξετάζεται υπό γενικωτέραν μορφήν, είτε δια επαφής με εξειλιγμένους ηλεκτρονικούς υπολογιστάς, είτε με όντα κατώτερα του ανθρώπου ως π.χ. τα γνωστά εις όλους δελφίνια. Κατά τους ερευνητάς του θέματος, ο πλέον πιθανός τρόπος συννενοήσεως με εξωγήινα οντα είναι ο δια της εξωαισθητικής αντιλήψεως, ήτοι άνευ χρήσεως των πέντε αισθήσαιων, αλλά δια της τηλεπαθείας.το μέσον τούτο επικοινωνίας ελάχιστα έχει ερευνηθή, κατά την κοινήν όμως ομολογίαν υπόσχεται πολλά και σι’ επίγειον χρήσιν. Δεν αποκλείεται σε να αποδειχθή μελλοντικώς ότι η σκέψις μεταβιβάζεται με ταχύτητα κατά πολύ μεγαλυτέραν της του φωτός, οπότε ίσως να δοθούν απαντήσεςι εις μερικά εκ των ερωτημάτων, με αποτέλεσμα να δημιουργηθούν νεώτερα τοιαύτα εις την θέσιν των παλαιών».

 

​

Συμπεράσματα

 

Στο δεκαεπτασέλιδο άρθρο του Ταγματάρχη Δ. Ματσούκα στην Στρατιωτική Επιθεώρηση, το επίσημο περιοδικό του Γενικού Επιτελείου Στρατού, εξετάσθηκε συνοπτικά το ιστορικό του φαινομένου και μερικές πιθανές εξηγήσεις των εμφανίσεων των Ιπταμένων Δίσκων στον πλανήτη μας. Το συγκεκριμένο άρθρο είναι ευνόητο ότι θέτει ερωτήματα αλλά χωρίς να δίνει απαντήσεις.

​

Σύμφωνα με τον Δ. Ματσούκα

 

«Η ευκολωτέτα και ρεαλιστικωτέρα αντιμετώπισις του θέματος θα ήτο φυσικά η απόρριψις οιασδήποτε βασιμότητος ή αξιοπιστίας εις τας εκάστοτε αναγγελλομένας παρατηρήσεις ή εμφανίσεις Ιπταμένων Δίσκων. Την άποψιν αυτήν συμμερίζεται σήμερον μεγάλη μερίς σοφών αστρονόμων και επιστημόνων, φυσικών κτλ., πλην εις την περίπτωσιν αυτήν θα εγκατελείπετο αβασανίστως η περί το θέμα έρευνα και το ενδιαφέρον, πράγμα όπερ αντίκειται εις την σύγχρονον φιλοσοφίαν της επιστήμης. Κατά το συνελθόν το Μάϊον του 1966 Διεθνές Συνέδριον εν Αθήναις επί της εκλείψεως του ηλίου, εδόθη η ευκαιρία εις τον γράφοντα να ανταλλάξη απόψεις επί του θέματος με ξένους αστρονόμους, από τους οποίους επληροφορήθη ότι η περί αβασίμου και παραισθήσεων ερμηνεία είναι η επικρατεστέρα εις όλον σχεδόν τον κόσμον».

 

Απάντηση όμως σε αυτές τις απόψεις των αστρονόμων και των επιστημόνων θα έρθει να δώσεις λίγα χρόνια αργότερα ό ίδιος ο Άλλεν Χάυνεκ μέσα από το βιβλίο του “THE HYNEK UFO REPORT” ΤΟ 1978. Η πλημμυρίδα των αναφορών ΑΤΙΑ το 1952 είχε αναγκάσει την Αεροπορία να συμβληθεί με το Μπάτελ, έναν ξακουστό Επιστημονικό οργανισμό, με σκοπό ο τελευταίος να μελετήσει κρυφά όλες τις αναφορές που είχαν φτάσει μέχρι το τέλος του 1952 και να καθορίσει ποιες είναι οι κυριότερες διαφορές ανάμεσα στα γνωστής ταυτότητας αντικείμενα και τα Άγνωστης. Όπως αναφέρει ο Χάυνεκ: «Την ίδια πάνω κάτω εποχή το Μπάτελ μου ζήτησε να αναλάβω μια εξαιρετική ενδιαφέρουσα δουλειά: να σφυγμομετρήσω τους αστρονόμους προσπαθώντας να ανακαλύψω τι σκέφτονται εκείνοι για τους Ιπτάμενους Δίσκους! Θα αρχιζα από το Εθνικό Αστρονομικό Συνέδριο κι εν συνεχεία θα ταξίδευα στα διάφορα αστεροσκοπεία της χώρας για να ρωτήσω απευθείας τους ίδιους τους αστρονόμους. Θα εκπλαγείτε όταν σας πω ότι το 41% αυτών που ρώτησα ενδιαφέρονταν για το ζήτημα κι ήσαν πρόθυμοι να προσφέρουν τις υπηρεσίες τους, αν τους το ζητούσαν. Το 23% πίστευε ότι τα ΑΤΙΑ αποτελούσαν ένα πρόβλημα πολύ σοβαρότερο απ΄’ότι πίστευαν οι άνθρωποι. Μόνο το 36% δεν ενδιαφερόταν καθόλου και διάκειτο εχθρικά με το θέμα.

 

Το ποσοστό του 41% των συμπαθώντων, αξίζει να το σχολιάσω. Έχω ακούσει αυτούς τους ανθρώπους να κατακεραυνώνουν δημόσια τα ΑΤΙΑ, όταν όμως κουβέντιασα μαζί τους ιδιωτικά παραδέχτηκαν τελείως αντίθετα πράγματα. Αυτό το φαινόμενο το παρατη΄ρησα τόσο συχνά που το βάφτισα «κόμπλεξ Επιτροπής.» Θα μπορούσε να γίνει και θεώρημα: «Ένας επιστήμονας μπορεί να παραδεχτεί ιδιωτικά το ενδιαφέρον του για αμφιλεγόμενα κι επιστημονικά απαράδεκτα θέματα, αλλά όντας μέλος μιας επιτροπής δε θα τα υπερασπιστεί ποτέ.»

 

Η ανθρωπότητα περιβάλλεται από αινίγματα και μυστήρια, όμως κανένα δεν μοιάζει τόσο απρόσιτο και τόσο απομακρυσμένο όσο αυτό της εξακρίβωσης του τι είναι οι Ιπτάμενοι Δίσκοι. Σήμερα, δεκαετίες αργότερα, εξακολουθούμε να μην μπορούμε να περιγράψουμε τι είναι τα ΑΤΙΑ, γιατί πολύ απλά δεν ξέρουμε. Εκείνο που μπορούμε να κάνουμε είναι να αποδείξουμε, πέρα από κάθε λογική αμφιβολία, πως δεν είναι όλα τα φαινόμενα αυταπάτες ή αστεϊσμοί. Και ο Ταγματάρχης Ματσούκας θα συμπληρώσει στα συμπεράσματα του:

 

«Ανατρέχοντες εις τον Μεγάκοσμον ή Μακρόκοσμον, ήτοι τους ηλίους, τους γαλαξίας και τα συγκροτήματα γαλαξιών, δεν δυνάμεθα να καταλήξωμεν εις λογικόν συμπέρασμα, ικανόν να διαλευκάνη το μυστήριο αυτό.»